به بهانه روز تهران

علیرغم همه دود و دمی که این شهر دارد، باز هم به خاطر چنارهای چند صدساله اش ،کاخ سعدآباد و گلستان و نیاورانش، به خاطر درکه ودربند و توچال و کوچه پس کوچه های باغی اش، باز هم دوستش دارم.درست است که ماشین ها نفس شهر را گرفته اند.ساختمان های بدون هویت از گوشه و کنار شهر همانند قارچ سبزشده اند ودرست است که برخی به تخریب طبیعت این شهر زیبا می پردازند، ما باز هم این شهر را که خاطرات جمعی دیروز را به یادمان می آورد و چشم انداز های مشترک فردای ما است،این شهر با تنوع فرهنگی شگرف،شهر فرهنگ و هنر وتاریخ را دوست داریم.شهری که باید برای اعتلای زندگی وارتقای مشارکت اجتماعی آن کوشید.به همین بهانه است که اول آبان ماه هر سال روز تهران نام گرفته تا به یاد بیاوریم ما شهروندان برای بهتر زیستن در شهرمان چه کرده ایم؟