توافق تاریخی

احتمالا برای اولین بار در تاریخ صنعت ساخت و ساز کشور، این روزها اکثریت قریب به اتفاق افراد حقیقی یا حقوقی ذی مدخل در آن، از وزارتخانه مربوطه گرفته تا کمیسیون تخصصی آن در مجلس و اعضای هیات مدیره بزرگترین و پرتعدادترین تشکلهای آن، در خصوص موضوعی اتفاق نظر دارند و آن یکپارچه سازی «نظامات فنی، مهندسی و اجرایی» کشور است. طرفداران پرشمار این ایده می گویند مسئولان تصمیم گیر به جای بازنگری، اصلاح و تغییر یکایک قوانین و آئین نامه های موجود تشکلها و گروه های پرشمار فعال در زمینه امور عمرانی و صنایع زیربنایی کشور، بهتر است مجموعه بزرگتری را تعریف کنند که همه گروه های کوچکتر را بتواند در درون خودش جای بدهد. این کار علاوه بر این قطعا از صرف وقت و هزینه بسیاری در مجلس و وزارتخانه های راه و شهرسازی، صنایع و معادن، تعاون، کار و رفاه اجتماعی، و ... جلوگیری می کند و می تواند افق های تازه ای را در خصوص فعالیت در این حوزه – به ویژه در عرصه صدور خدمات فنی و مهندسی – بگشاید. یقینا اصلاح تک به تک قوانین موجود، اگر هم ممکن باشد، به علت تداخلاتی که با هم دارند گره ای از کلاف صنایع ساختمانی و عمرانی ما که کم هم بی مشکل نیست، نمی گشاید. اما این که نام چنین تشکلی چه باشد احتمالا آخرین اولویتی است که باید به آن اندیشید.