حداقل در لفظ

بخش خصوصی فعال در صنایع عمرانی کشورمان؛ که در تشکل ها و انجمن هایی چون کانون سراسری انبوه سازان و کانون سراسری پیمانکاران متجلی است؛ بی شک در مقایسه با نهاد های دولتی، مزیت های عمده ای دارد که از مهم ترین آنها میتوان به بروکراسی کمتر، سرعت بیشتر و تخصص متمرکز اشاره کرد. این بخش حتی بر خلاف آن چه که در بادی امر ممکن است به نظر برسد، از نظر توان مالی نیز قابلیت رقابت بسیاری با دولت دارد به نحوی که امروزه موضوع تامین مالی پروژه ها توسط خود تشکل ها، در دستورکار بسیاری از آنها، به ویژه دو تشکل مذکور قرار گرفته است. تغییر و تحولات اخیر در پست و سمت های دولتی طی چند ماه اخیر را نیز میتوان خوشبختانه در جهت تقویت و توسعه جایگاه مستقل تشکل های مهندسی، صنفی و حرفه ای در راستای توسعه پایدار با هدف حفظ منافع ملی ارزیابی کرد؛ به ویژه آن که وزیر راه و شهرسازی تا کنون (حداقل در لفظ) اهتمام بسیاری بر ایجاد هماهنگی و تشریک مساعی بین تشکل های مختلف در جهت مشارکت فعال در فرآیند تصمیم سازی و تصمیم گیری در اجرای برنامه های وزارتخانه متبوع و تلاش برای رفع موانع و مشکلات پیش روی تشکل ها در اجرای پروژه های عمرانی و صنعتی کشور نشان داده است. امید است نتایج این فعالیت ها را هر چه زودتر شاهد باشیم.